Status
Пасля забойства ў Стоўпцах Лукашэнка заявіў, што "вінаватыя ўсе". Нямецкі філосаф Ганна Арэнт запярэчыла яму за 50 гадоў да гэтай заявы. «Там, дзе вінаватыя ўсе, не вінаваты ніхто. Прызнанне ў калектыўнай віне — гэта найлепшая гарантыя супраць выяўлення сапраўдных вінаватых, а сам маштаб злачынства — найлепшае апраўданне для бяздзейнасці». https://www.svaboda.org/a/30142487.html
Самы непрыемны кавалак кнігі. Пра плёткі. Пра гэта ўвогуле можна было б і не згадваць, калі б шмат каму яны не замянілі розум і здаровы сэнс. І галоўнае - сярод тых, хто жыве побач са сваякамі ахвяраў. Але гэта ня дзіва, калі працэс быў зачынены, а галоўнай навіной ва ўсіх дзяржСМІ тыдзень пасля забойства былі ўсмешкі, радасць і забавы ўдзельнікаў «Мінскай лыжні».
Паразмаўляў з пісьменнікам і мастаком Адамам Глобусам напярэдадні аднаго юбілею - 80 годдзя аб'яднання Беларусі. Глобус расказаў, чаму лічыць 17 верасня 1939 году адной з трох найважнейшых датаў у беларускай гісторыі, кім ён лічыць тых беларусаў, якія гэтую дату не разумеюць і чаму яму смешна ад аповедаў пра добрае жыццё «пад Польшчай». Ну і яшчэ шмат чаго, што можа шмат каго моцна раззалаваць.
У Стоўпцах я сустрэў людзей, якія ня мелі сумневу, што забойства звязанае з трыма апошнімі лічбамі індэксу і што гэта боская кара за здарэнне, якое адбылося на месцы школы № 2 у 1958 годзе. Падрабязней па спасылцы.
Закрыты працэс і нуль тлумачэнняў, чаму гэта адбылося, ня спыняць патоку плётак і канспіралагічных тэорый вакол забойства. Пагаварыце ў Стоўпцах з мясцовымі, пачытайце камэнтары ў інтэрнеце. Яны многім замянілі здаровы сэнс і пазбавілі неабходнасці задумацца і зрабіць мінімальныя інтэлектуальныя высілкі. Гэта кажуць і пішуць ня «боты», гэта ўсё жывыя людзі, якія вельмі блізка.
Ці ёсць разгадка стаўпецкай трагедыі ў гісторыі? Трэба сказаць, што ў гэтым краі ніколі не было спакойна. Тая напружанасць, з якой унутры жывуць тутэйшыя людзі, нікуды не знікае з-пад вонкавай міны няспешнага спакою. Прынамсі, апошнія сто гадоў было так. Мяркую пра гэта на падставе гісторыі свайго ўласнага роду. Я вырас у вёсцы Налібакі за 40 км ад Стоўпцаў. Вось мая "Кароткая гісторыя Беларусі".
Вось некалькі дзесяткаў меркаванняў жыхароў Стоўбцаў, чаму так здарылася і што варта рабіць, каб такое не паўтарылася. — Быццам бы кажуць, што і настаўніца харошая, і хлопцы ціхія і разумныя, спакойныя. Але калі ўсе такія харошыя, то адкуль два нябожчыкі і адно зламанае жыццё? У яго наркотыкаў не знайшлі, ён поўнасцю здаровы. Тут нешта павінна было быць. Але мы, відаць, гэтага ніколі не даведаемся. Праўда страшная, то нам яе ніхто ня скажа. — Галоўная мера бяспекі — гэта правільна выхоўваць дзяц
Вадзім М. павінен быў бараніць людзей. Ён збіраўся паступаць на адваката.Так уяўлялі будучыню свайго сына бацькі Віталь і Аксана. У Стоўпцах я ані разу не пачуў, што забойцу трэба караць смерцю ці хаця б пажыццёвым зняволеннем. Ніколі раней я ня чуў столькі шкадавання і ня бачыў столькі суперажываньня з забойцам, як тут. Нават блізкія пацярпелых выказваліся ў такім духу. https://www.svaboda.org/a/30138437.html
Калі Сяргей Раманаў прапанаваў мне сесці ў фатэль сына, я спачатку завагаўся. З той раніцы панядзелка 11 лютага ў Сашавым пакоі нічога не зьмянілася. — Вы не ўяляеце, як крыўдна. Ён быў адзіным, што ў мяне ў жыцці атрымалася. Хто б зь яго вырас. Нармальны чалавек бы вырас. Ён цягнуўся да высокага. Любіў кнігі, шмат што зь іх даведаўся ў гэтым жыцці, — голас бацькі пачынае дрыжаць, а вочы робяцца мокрымі. — Прайшло амаль паўгода, а мы з жонкай кожны дзень плачам. Сяргей сядае на сынаў ложак, а
Паводле савецкай традыцыі пачатак ІІ Сусветнай вайны ў Беларусі адлічваюць ад 22 чэрвеня 1941 году, калі немцы напалі на СССР. Абсалютна ігнаруецца факт, што ад нямецкіх куляў і бомбаў беларусы пачалі гінуць на два гады раней — зь 1 верасня 1939 году, калі Гітлер напаў на Польшчу, у склад якой уваходзіла палова сённяшняй Беларусі. Прычына гэтай маніпуляцыі простая. Калі б савецкія гісторыкі і кіраўнікі адразу прызналі, што вайна пачалася ў 1939 годзе, то не змаглі б дзясяткі гадоў хаваць праўду
Show more
Face
36 years old, Prague, Czech Republic
У дзяцінстве я быў міністрантам, прыслужваў у касьцёле падчас імшы і ўдзельнічаў, пэўна, у сотні пахаваньняў. Такога жаху ў вачах я ня бачыў ніколі. Ад спробы ўявіць, як нехта тэлефануе дачцэ і пераказвае страшную вестку, што яе маці больш няма, робіцца вусьцішна. — Каб ты здох, падла. Каб ты згніў у той цюрме, — галосіць старая жанчына. Працяг кнігі "Забойства ў цэнтры Эўропы" https://www.svaboda.org/a/30119010.html
Log in or sign up to add a comment