Дзіма Гурневіч
Самы непрыемны кавалак кнігі. Пра плёткі. Пра гэта ўвогуле можна было б і не згадваць, калі б шмат каму яны не замянілі розум і здаровы сэнс. І галоўнае - сярод тых, хто жыве побач са сваякамі ахвяраў. Але гэта ня дзіва, калі працэс быў зачынены, а галоўнай навіной ва ўсіх дзяржСМІ тыдзень пасля забойства былі ўсмешкі, радасць і забавы ўдзельнікаў «Мінскай лыжні».
Паразмаўляў з пісьменнікам і мастаком Адамам Глобусам напярэдадні аднаго юбілею - 80 годдзя аб'яднання Беларусі. Глобус расказаў, чаму лічыць 17 верасня 1939 году адной з трох найважнейшых датаў у беларускай гісторыі, кім ён лічыць тых беларусаў, якія гэтую дату не разумеюць і чаму яму смешна ад аповедаў пра добрае жыццё «пад Польшчай». Ну і яшчэ шмат чаго, што можа шмат каго моцна раззалаваць.
У Стоўпцах я сустрэў людзей, якія ня мелі сумневу, што забойства звязанае з трыма апошнімі лічбамі індэксу і што гэта боская кара за здарэнне, якое адбылося на месцы школы № 2 у 1958 годзе. Падрабязней па спасылцы.
Закрыты працэс і нуль тлумачэнняў, чаму гэта адбылося, ня спыняць патоку плётак і канспіралагічных тэорый вакол забойства. Пагаварыце ў Стоўпцах з мясцовымі, пачытайце камэнтары ў інтэрнеце. Яны многім замянілі здаровы сэнс і пазбавілі неабходнасці задумацца і зрабіць мінімальныя інтэлектуальныя высілкі. Гэта кажуць і пішуць ня «боты», гэта ўсё жывыя людзі, якія вельмі блізка.
Ці ёсць разгадка стаўпецкай трагедыі ў гісторыі? Трэба сказаць, што ў гэтым краі ніколі не было спакойна. Тая напружанасць, з якой унутры жывуць тутэйшыя людзі, нікуды не знікае з-пад вонкавай міны няспешнага спакою. Прынамсі, апошнія сто гадоў было так. Мяркую пра гэта на падставе гісторыі свайго ўласнага роду. Я вырас у вёсцы Налібакі за 40 км ад Стоўпцаў. Вось мая "Кароткая гісторыя Беларусі".
Дзіма Гурневіч
11 Sept
Вось некалькі дзесяткаў меркаванняў жыхароў Стоўбцаў, чаму так здарылася і што варта рабіць, каб такое не паўтарылася. — Быццам бы кажуць, што і настаўніца харошая, і хлопцы ціхія і разумныя, спакойныя. Але калі ўсе такія харошыя, то адкуль два нябожчыкі і адно зламанае жыццё? У яго наркотыкаў не знайшлі, ён поўнасцю здаровы. Тут нешта павінна было быць. Але мы, відаць, гэтага ніколі не даведаемся. Праўда страшная, то нам яе ніхто ня скажа. — Галоўная мера бяспекі — гэта правільна выхоўваць дзяц
Show more